Umurum, az da olsa umurundaysa,

Susma Allah aşkına, Bir şeyler söyle

Konuş şimdi ne olursun!

Aşkımızın ebemkuşağında sallanırken biz,

Karanlıkları, mızrak gibi yırtan güneşin saçlarına,

Işıl ışıl yıldızlar gibi astığımız hayallerimiz vardı hani?

Şimdi...

Neden, Nasıl Yapabildin?

Neden Maviyken Kızıla Buladın?

Demeyeceğim...

Ama Sen, sevda çiçeklerimizi de haram fırtınalarla biçip,

Bir kıyamet gibi yer ile yeksan ettikten sonra

O muhteşem hayallerimiz den,

Kahramanları biz olan mutlu düşlerimizden,

Şimdi kırıntısı dahi kaldıysa, hüznünde mi?

Ben sana, en mavisinden kul köle bir sevdayken,

Yüreğini kör, vicdanını sağır edip gidişin, aklımdan hiç çıkmıyor!

Susma!

Eğer korkmuyorsan bari onu söyle!

Gözlerini kapattığında, Gözlerinin, gözlerimde yaktığı ateşin,

Gönlüme, Hâlâ alev alev aktığını hissedebiliyor musun?

Orada mıyım? Görebiliyor musun?

Dinmeyen gözyaşlarımla hüznünde miyim(?)

Kalbime uğramayan kanımın, en kırmızı hali artık ismin;

Hüznün demiyim, Hüznümde misin?

İnan Bilmiyorum!

Ve bu duyduğum kızıl acı,

Kendime mi, Sana mı? Onu da bilemiyorum…

Kimbilir, belki de bile bile, bilmeyi istemiyorum?

Aşk maviye yine küsmüşken, şimdi de senin sayen de,

Maviler kavrulmuş, çöl rengi bir hüzün demi(?)

Seviyor muyum? Sevmiyor muyum?

Hüznünde miyim? Hüzünde misin?

Ama bildiğim, emin olduğum bir şey var ki,