Bir zamanlar Güzelistan ’da Al Kara adlı bir yürek hırsızı yaşardı. Düş ve gerçeğin bir arada durduğu Basra’ dan buraya kâh dinlenmeye, kâh ticaret yapmaya gelen Ciğerpare ve Yekbun adında iki zengin arkadaş vardı. Yekbun çekingen, mert ve doğru sözlüydü. Ne zaman, nerede ortaya çıkacağı pek belli olmazdı. Ciğerpare ise her sakala tarak uyduran, hangi ipte yürürse yürüsün, yere düşmeyen bir cambazdı. Al Kara’nın camına vuran kelebeklere baktıkça zevklenerek “Ahh” diye iç geçirip hayıflanırdı. “Bir gün ben de, Al Kara gibi, şu güzellere kösnül masallar anlatabilsem, eminim hepsinin yüreği bana akardı. Bizim oralarda zinhar böyle güzel kelebekler ortada görünmez!”

Ciğerpare sürmeli kara gözlerini sağa sola devirdiğinde Bin Bir Gece Masalları’nın ünlü kahramanı Simbad ’ı andırıyordu. Bazen karası gidip, akı kalıyordu. Ellerini gür bıyıklarına götürüp, onları büktüğünde ise, düş dünyasında nice gezintilere çıkıyordu. Kent ışıklarının gökyüzüne yansıyan, pembemsi morluğunda bir Emir olup halıda uçuyor, bazen ince bir duman olup küpe binerek uzak diyarlarda Dengbejlerle buluşuyordu. Bazen de giz dolu dipsiz mağaralara inerek, bitimsiz sevdalılarla konuşuyor, cennetin anahtarıyla açılan simli kapılardan girip, altın tepside raks edenlerin ışıklı gövdelerinde sabahı sabah ediyordu.

Güzelistanlı Al Kara’nın ise daha farklı bir öyküsü vardı. O loğusa kelebeklerin amansız takipçisiydi. Bir kelebeğin yüreğini çalmayı, aklına koydu mu, ustaca avının yanına yaklaşır, onu bacaklarının arasında sıkı sıkı sakladığı iğnesi ile uyuşturur, “seni çok seviyorum,” diyerek düşüncesini sarsardı. Ardından yüreğini söker, nehre götürür, yıkar, afiyetle yerdi. Yüreği çalınan kelebek acı duymaz, aksine olay karşısında büyülenir, Al’ın peşinde pervane olurdu. Al öyle ustaydı ki bu konuda, birisiyle kucaklaşırken, diğerinin ağzına okunmuş hurma tıkıştırırdı. Böylece ağına takılan kelebeğin kendine güveni gelir, gözleri ışıl ışıl parlar çevresinde olup biteni asla fark edemezdi.

Yüreğini yitirmiş kelebekler Al Kara’nın artık hizmetine girmişti. Yiyeceğini taşır, işini görürdü. “Sen çok yaşa Yürek Hırsızı e mi!” diyenler yanında, yüreğini ona ikram etmek için can atan kabuğundan yeni çıkmış tırtıllar bile vardı. Bazen söz birlik etmişçesine Al’ı ziyarete gider, yüreklerini ona yedirmek için yarışırlardı adeta.

Saydam ve görünmezdi Al Kara. Kelebek koleksiyonu oldukça ünlüydü. İyi bir pazarlamacıydı aynı zamanda. Dişinin kesemediği sert yüreklerle başı derde girdiğinde, bir yolunu bulup bunları it pazarına götürür, pahalı ucuz demeden satardı. Bu kelebeklerin işi bitikti, bellerini bir daha doğrultamaz, anlayamadıkları bir şekilde, kendilerini yeraltı cennetinde bulurlardı. Bunun yanında, gözden çıkardığı kimi uysal kelebeği de, masal dünyasının ünlü prensi Ciğerpare’ye ikram ederek, gönlünü hoş ederdi. O da eline geçirdiği bu garibanların gözünün yaşına bakmadan, ciğerini söküp ateşle közlerdi. Ciğer yemekten göbeği şiş, ağzı kulaklarında, memlekete döndüğünde, yere göğe sığmaz, Güzelistan’daki kelebeklerin minik ciğerlerini nasıl yediğini, ballandıra ballandıra çevresindekilere anlatırdı.

Ciğerpare Güzelistan’a her gidişinde göz alıcı armağanlar da alırdı yanına. Kelebeklerin en çok rağbet ettikleri bulunmaz Basra kumaşından top top satın alıp, arkadaşı Yekbunla hörgüçlü develere yüklerdi. Onun heyecanını görüp, öykülerini dinleyenlerin, iştahı kabarır bir gün uçan halıya binip Güzelistan’a giderek ciğer yeme düşü kurarlardı.

Fındıkkurtları kelebekler kadar uysal sayılmazdı. Al Kara’nın son günlerde işi zordu. Gece gündüz onlara oyun hazırlamak için verdiği çabadan ötürü yorgun ve bitkin düşüyordu. Dişleri de iyi kesmiyor, gözleri de iyi görmüyordu. Yüreğini çalmak için uğraştığı bir Fındıkkurdu ile başı dertteydi şimdi. Onu kimseye kaptırmamak için köşe bucak saklıyordu.

Fındıkkurdu saçına kırmızı kurdele takıp, üstüne al bir yelek giyerdi. Bu göz alıcılığıyla yürek hırsızına türlü cilveler yapar, hoş zaman geçirtirdi. Bu usta yürek hırsızı nedense bildiği tüm oyunları, Fındığın yanına gelince unutur, bir türlü onun yüreğine ulaşamazdı.

Güzelistan ’da Ciğerpare’nin burnuna nefis kokular geliyordu yine. Dudaklarını yalayarak Al’ın çevresinde dönenip duruyor, ona Basra’dan, Halep’ten getirdiği değerli armağanları vermeyi de ihmal etmiyordu.

Al’ın gözü bu kez hiçbir şey görmüyordu. Fındıkkurdu’na güzel masallar anlatıp, güzel bir sofra hazırlamıştı. Ciğerpare’nin getirdiği Halep tatlısını da masaya koymayı ihmal etmedi. Fındıkkurdu, bu değişik ve oldukça lezzetli tatlıyı, nereden satın aldığını Al Kara’ya sordu. Al beklemediği bu soruya yanıt ararken, uzun süre kekeledi. Ciğerpare’den söz etmekten kaçındı. Eğer Ciğerpare ile Fındık bir kez karşılaşırsa işi iyice zorlaşacaktı. Kekeleyerek sözleri birbirine karıştırdı.

 

Fındıkkurdu bundan bir şey anlayamadı, üstelemedi de. Fındık, her seferinde, Al’ı oyalayıp, sabahı sabah ediyor ve yüreğini çaldırmadan yanından kaçıyordu, O gece yarısı sıraya giren yüreksiz kelebeklerin pervane olup cama vuruşlarını şaşkınlıkla ve üzüntüyle izlemişti. Al ile birlikte olmak için birbirlerini çiğniyordu güzel kelebekler, her birisinin elinde, acılı, ekşili ve tatlı yemeklerin olduğu birer sefertası vardı. Birbirine sahte gülücükler, alaycı iltifatlar yağdırıyorlardı. Hepsi de buraya niçin geldiğini çok iyi biliyordu. Fındıkkurdu ise bu karabasan Albastı’dan nasıl kurtulacağını düşünüyordu.

Al puslu havaları sever, işine gelmediği yerde saydamlaşırdı. Böylece de yürek çalması kolay olurdu. Her yıl bahar ayının on üçünde kelebeklerine davet verip şölen düzenlerdi. Bu yıl nedense bu geceyi unutmuştu. İçeri giremeyen kelebekler, olanları tahmin etse de, getirdiklerini hava ışımadan camın kenarına yerleştirip oradan usulca ayrıldılar.

Ertesi gün Al Kara, bu güzel ve iyi niyetli kelebeklere, dün gece, acil bir işi olduğunu, bu yüzden eve gelemediğini, bin bir dereden su getirerek, anlatmaya çalıştı. Kelebekler de göz göre göre bu yalana inanmak zorunda kaldı. İçlerinden bazıları, “Üzülme sen Al, sen yaşa bize yeter” diyerek ona sarılıp sarılıp öptüler. Ardından Al Kara ’nın unuttuğu geçmiş kelebek şölenini de kutladılar.
Fındıkkurdu’nun ayakları yere basmadı bir süre. Al Kara’nın ona yağdırdığı iltifatlardan sonra, güzel bir kelebek olmuş uçuyordu. Bazı sözleri ağzına pelesenk etmişti Al. Yanındakini unutup aynı şeyleri bir başkasına da tekrarlıyordu. “Sen” diyordu Fındıkkurdu’na, “Onlara söylediğim sözlere bakma! Sen benim gerçek sevdiğimsin. Senden güzeli yok. Şunlara bak! Hepsinin rengi kaçmış, gözleri belermiş, kanatları koparılmış!...”

Fındıkkurdu çok yorgundu. Dinlediği bu tatlı masala dalıp kendinden geçti. O akşam tepsi gibi çıkan dolunay, pencereden içeriye girecekti neredeyse. Aradan bir yıl geçmiş, yine şölen zamanı gelmişti. Umutla şölene gelen bir kısım kelebek coşmuş şarkı söylüyordu. Onların gürültüsüne Fındıkkurdu sıçrayıp kalktı. Bir de ne görsün Al’ın eli tam yüreğinin üstünde durmuyor mu? Camdan içeri bakan kelebeklere gözü takıldı. Al Fındıkkurdu’nun kaygısını anlamıştı. Kulağına, “Neden uyumuyorsun güzel bebeğim?” diye tatlı tatlı fısıldadı. “Bilmem, uykum kaçtı.” dedi, tedirginliğini belli etmeden. Sonra toy ve heyecanlı bir sesle “Ben dolunayda uyuyamam... Şu cama konan böceklere de bak!” diye işaret etti çocuksu bir edayla.

Al Kara olanları görmezlikten gelerek acımasızca elini salladı: “Aldırma, onlar senin yanımda olduğunu tahmin ediyor ve kıskanıyorlar dedi. “Benden ejderha gibi korkarlar aslında. Senin yerinde olmak için çıldırıyorlar. Hepsinin yüreği midemde.”

Fındıkkurdu, bu düşmanca sözlerden hiç hoşlanmadı. Ayrıca Al Kara’nın gerçek bir Albastı olduğunu anlamış ve sırlarını da öğrenmişti böylece. “Bak Allah aşkına” diyordu Al, “Birbirlerini nasıl da kıskanıyorlar.” Sırıtırken, kan içmekten kırmızılaşmış kazma dişleri de korkunç bir görünümle ortaya çıkıyordu, “içeriyi görmek için cama nasıl da yükleniyorlar” diye Fındıkkurduna sokulup mutluluğunu belirtiyordu. Fındıkkurdu “yazık üşüyecekler dışarıda, aç kapıyı, içeri al onları” dedi. “Almam, ben dert babası değilim!.. Her birisinin yığınla sorunu var. Dertlerini unutmak için buraya gelerek benden medet umuyorlar, akıllı olup yüreklerini çaldırmasaydılar!” dedi ve yutkundu..

Fındıkkurdu bütün bunları öğrenince çileden çıktı. Bunun üzerine bir kurnazlık düşündü. Bu arada Al Kara onu uyutup yüreğini çalmak için masalına devam ediyordu. Fındıkkurdu, “Benim uyumam için sadece masal anlatmak yetmez dedi. “Sevgilim gidip bana çaydan elekle su getirir, onu içer, ancak öyle uyurum!...” Al Kara “Hıh, bundan kolay ne var, kelebeğim kelebeğim” diyerek sarıldı Fındıkkurdu’na. Onu kendine çekerek dudağından öptü. “Bunu neden daha önce söylemedin?” dedi.

Fındıkkurdu ise çok heyecanlıydı. Her an yüreğini yitireceğini düşünüyordu. Dişi kelebeklerin özellikle yumurtlama döneminde duyarlı olduğunu, fazlasıyla ilgi beklediklerini biliyordu. Al Kara’nın kelebeklerin bu durumundan faydalanarak bir anda saydamlaştığını, avının yüreğini hissettirmeden söküp çıkardığını, onu çaya götürerek sağa sola çarparak yıkayıp yediğini de büyüklerinden duymuştu.

Fındıkkurdu karşısında bir görünüp, bir yok olan Al Kara’sını düşündükçe ürküyordu. Ne var ki, kendisi de bu amansız yapışkana takılmış, ona az kalsın inanıp yolunu yitirecekti. “Aslında” diye sağına soluna bakınıyordu. “Gerçekten böyle bir karabasan var mı?” Çünkü kendisinin gördüğü bu saydam yaratıkla, diğerlerinin gördüğü Al Kara aynı değildi. Belleğini yokladı. Bu düğümü çözmek için de sabırla direnip onu tesirsiz hale getirmeyi aklına koydu.

Al Kara duvara asılı eleğini usulca indirirken, “Şimdiye dek hiçbir kelebeğim böyle garip bir istekte yanıma sokulmadı,” diye dişlerini sıkarak iç geçirdi. Daha fazla zaman harcamadan doğruca nehre gitti. Eleği suya daldırıyor daldırıyor boş çıkarıyordu. “Hiç elekle su taşınır mı canııım, bende de akıl yok...” diye başını salladı. Yorulmuş ve acıkmıştı. Metal dişleri birbirine vuruyordu. Canı şiddetle Fındıkkurdu’nun taze yüreğini yemek istiyordu. “Eskiden bu elekle nasıl su taşırdım?” diye söylendi Al Kara. “Tanrı belası Fındık, aklımı başımdan aldı. Bir kez yüreğini çalarsam, bir daha o bana bu işkenceyi yapamaz, kuzu olur peşime takılır, işte o zaman da ben ona yüz vermem,” diye iç geçirdi. Tekrar tekrar su doldurmayı denedi. “Elekte su taşımak ha, maskara olduk!...Şimdiye dek hiçbiri beni böyle uğraştırmadı. Böyle ezilip büzülmedim. Canın cehenneme, demiştim pek çoğuna. Eğer bu kez de başaramazsam, onu doğduğuna pişman edeceğim. Rezil olacak sonunda” diyerek sağına soluna bakındı. “Yaşlandım galiba. Hava neredeyse aydınlanacak. Aman Tanrım.” Beni şimdi suyolunda görecekler, hem de don gömlek... Saydamlaşamıyorum. Çabuk kaçmalıyım buradan!...”

Al Kara’yı alelacele nehre gönderen Fındıkkurdu ışığı açtı. Cama vuran kelebeklere seslendi. “Dinleyin beni” dedi yumuşak ve inandırıcı bir sesle. “Kaçın buradan!” Kelebekler şaşırmış Fındıkkurdu’na bakıyordu “Yoksa Al Kara hepinizi Basra’lı simsara satacak! Yüreğinizden oldunuz. şimdi ciğerinizden de olacaksınız ve daha çok acı çekerek bir işe yaramayacaksınız sonunda!.. Burası büyülü bir adadır. Adı da, ÇIRA-YANAN. Gördüğünüz bu simli ve esrarengiz ışık bir tuzaktır. Işığı gören sizin gibi iyi niyetli kelebekler, bir şey var diye, koşarak buraya gelir. Dertlerine derman ararken aldanırlar. İkram, ilgi görürler, ışık gözlerini alır sonunda. Aradıklarını bulduklarını düşünerek yüreklerini çaldırır, bir daha ayrılamazlar buradan. Daha ilerde KÖPEK- HAVLAYAN ve KEDİ- MİYAVLAYAN var. Oralar kelebekler için çok daha tehlikelidir. Köpek Havlayanda tuzağa takıldınız mı işiniz bitiktir. Oranın beyin salatası çok ünlüdür. Burun deliğinden geçirdikleri bir çengelle beyninize ulaşır, onu çekip çıkarıp nehre götürür taşlayarak yıkarlar. Ondan sonra hiçbir şekilde düşünemez olur, sabah akşam demeden havlar durursunuz. Şimdi şu kırmızı kurdeleleri alıp, başınıza takın! O sizi kötülüklerden koruyacaktır. Birbirinizden sakın ayrılmayın. Yollar dar ve engebelidir. Çaylar ırmaklar birbirini keser.

Kelebeklerin çoğu silkelenip kendine geldi, birbirlerine bakıp olacaklardan korkup hemen orayı terk ettiler. Hepsi de başlarına birer kırmızı kurdele taktı.

Kelebekleri Çıra Yanan ’dan uzaklaştıran Fındıkkurdu birden bire yanında Yekbun ’u gördü. Heyecanlandı, yüreği kıpırdadı. Yekbun ona “çabuk benimle şu ambara gir!” dedi. Fındıkkurdu şaşırdı, bu da kimdi! “Ama yapacak bir şey yok.” dedi içinden. Yekbun ’un dediğini aynen yaptı.
Al Kara nehirden eli boş olarak Çıra Yanan ’a dönünce kapısı bacası arkasına kadar açık boş ve buz gibi bir ev buldu. Gözlerini yumarak, metal dişlerini gıcırdattı, sağa sola sopasıyla saldırdı. “Ah rezil Fındıkkurdu” dedi. “Ah, Fındık” dedi “Seni bir elime geçirirsem çiğ çiğ yiyip postunu pazarda satacağım... Bu oyuna ben nasıl gelirim?” Üzüntüsünden çıldıracak gibiydi. Soluklanmak için, düşünceli düşünceli erzak ambarına sırtını dayadı. Karşısına hangi kelebek çıksa onun yüreğini acımadan yiyecekti.

Yekbun Fındık’a işaret ederek, kırıp yediği fındıkların kabuklarını Al Kara’nın keline atmaya başladı. Neye uğradığını anlamayan Al sinirlenip başını yukarı kaldırdıkça kafasına bir tane daha iniyordu.

”Bana bak dişi Fare” dedi Al, “Benimle dalga geçip durma, şimdi yanına gelirsem Fındıkkurdu’nun acısını senden çıkarırım. Fındıkkurdu da Al’ın başına ceviz fırlatmaya başladı bu kez. Böylece serseme dönen Al’ın oyunu bozulmuştu. Durmadan hapşırıyor, başını yukarı kaldıramıyordu. Ona zor zamanlarında yardımcı olan Ciğerpare’ye sesleniyordu:

”Yetişşş Ciğerparem! Neredesin!” Bir yandan da elindeki sopasıyla kafasına vurarak, “Ben böyle bir çömezin ağına nasıl düşerim?” diyordu.

Yekbun, “Hadi” dedi gölge gibi izlediği Fındıkkurdu’na. Saklandıkları yerden çıkıp, Al Kara’yı derdest edip çuvala tıktılar. Çuvalın ağzını bağladılar. Al Kara böğürdükçe onlar sopayla vurdular.

 

 

 

s.su.akar

Saatlerdir, her kımıldadığında yıllardır ıstırap çekercesine gıcırdayan yataktaydı. Oda sanki üzerine sonsuzluğun yorgunluğu çökmüş gibi sessiz, tozlu ve hüzünlüydü. Gözlerini tavana sabitledi. Her dakika ona ıstırap vermekten zevk alırmışçasına sürünerek ilerliyordu. Zaman yavaşladı yavaşladı ve sonunda durdu. Sonra hızla geriye akmaya başladı ve malum yıla geldiğinde biraz göz atmaya karar verdi. Oysa o ne kadar isterdi zamanın durmadan akmasını... Ta ki o doğana kadar. Tüm günahlar, tüm yanlışlıklar, tüm acılar kaybolurdu. Tabi aynı zamanda mutluluklar ve güzelliklerde... Düşündü bunlar yeni bir başlangıç için riske girilecek kadar azdı. Feda etmeye hazırdı hepsini... Gözlerini kapattı. Rüzgar beyninde neşeli ıslıklarla dört dönüyordu. Tıpkı bu yaşlı odadaki tozlar gibi beynini ve ruhunu savuruyor zaten dengesiz olan benliğini darmadağın ediyordu. Birde bunlar yetmezmiş gibi hayatının yazılı olduğu tozlu kitabın sayfalarına yağmur yağıyordu. Birden bir fırtına patlak verdi.Her şey dönüp duruyordu içinde. Hayatı boyunca hiç bu kadar kötü hissetmemişti kendini. Sadece bir kez... Ah yıllardır peşini bırakmayan o an! Hep gözünün kenarında bir yerde havada asılı duran o an! Nasılda sadıktı, onu terk etmeyi yüzlerce kez denemesine karşın o, onu bir kez bile bırakmamıştı sıkı sıkı sarılmıştı, yinede sanki bu sarılış piton yılanının kurbanını öldürmeden önceki kucaklamasını hatırlatıyordu. Nasılda zalimdi, yıllardır ruhuna sadistçe işkenceler yapmıştı ama hala sıkılmamıştı, anlaşılan hala bu işten zevk alıyordu ki onu bırakıp gitmiyordu. Beynine sancılar giriyordu ne yani ruhundan sonra bedenini de mi ele geçirmişti! Her şey dönüp duruyordu beyninde, deliliğin sınırlarına dayanmıştı, farkındaydı. Yıllar önce lanetlediği tanrısına yalvarmaya başladı. Artık sınırlar yanı başındaydı, onu çağırıyorlardı. Sadece küçük bir adım... Sonra, sonra her şey bitecekti tüm bu acılardan kurtulacaktı, her şeyi unutacaktı, her şeyi... Zaten istediği de bu değil miydi? Yeni bir başlangıç? Her şeyi unutup yeniden başlamak... Ama yo onu kandıramazlardı belki uzun zamandır sağlıklı düşünemiyordu ama onlara kanmayacaktı. Bu yeni bir başlangıç değildi ki, unutmak çözüm değildi bunu içkide denemişti. Üstelik kim garanti edebilirdi ki her şeyi unutacağına? Elinde bir tek aklı kalmıştı, belki hastaydı, yorgundu ama onundu işte, elinde kalan tek şeydi. Hayır onu da vermeyecekti! Ama hala her şey dönüyordu, baki olan tek şey vardı o da O AN. Elindeki son kozunu kullanacaktı, son umudunu...Tekrar tanrısına yalvardı, yıllar önce inkar ettiği tanrısına...

Birden kepengin cama çarpmasıyla sıçradı yataktan. Dışarıda fırtına başlamıştı, Rüzgar sanki yıllardır hiç böyle eğlenmemiş gibi dans ediyordu, dar ve pis sokağı ıslatıyordu yağmur. Karşı taraftaki dükkanın adının yazılı olduğu levha deliler gibi sallanıyor ve beyinsiz bir köpek bu yeni eğlencesinin karşısına geçmiş aralıksız havlayarak onun gürültüsüne eşlik ediyordu, yalnızca arda bir o da fırtınaya yeni oyuncağından dolayı teşekkür demek için ulumalarıyla kesiliyordu.Sonra yeni dostuyla sohbetine devam ediyordu.

Kepenkleri kapattı ve odaya döndü. Her şey yerli yerindeydi. Yıllardır eski tanrılardan kalma bir mabette ki kutsal varlıklarmışçasına dokunulmamış tozlar eski yerlerinde belki de ilk kez kendilerinden memnun olarak ikamet ediyorlardı. Ve o, ruhu yılların ıstırabından yorgun düşmüştü ama mutluydu. Dışarıda fırtına tüm gücüyle devam ediyordu, ama ruhunu kasıp kavuran, aklını deliliğin sınırlarında şöyle bir dolaştırıp gelen fırtına sonunda dinmişti.

Yatağa geri uzandı, gözlerini tavana dikip tanrısına seslendi. Bu kez adını lanetlemek yada onu müritlerinin hayatlarıyla bir piyon umarsızlığıyla oynamakla suçlamak için değil sadece hayatında ilk kez yaptığı bir şeyi yapmak için af dilemek içindi.

Aşk arsız şimdi. Ar damarı çatladı belkide. Dur durak bilmeden aranıyorum.. Nereye baksam, nerede dursam olmuyor. Her yana boyanmış, gözlerime işlemiş bir yüzü vardı. Esmer bakışlı kadının hayali gözümde. Bir şarkı çalıyor, kulaklarımı tırmalıyor sesi. Kapatıyorum gözlerimi, dilimi tutuyorum olmuyor. Binbir tane küfürü sıralıyorum… Etrafıma bakıyorum kimseler yok, neyse ki kimse duymamış sesimi.. Camı açıyorum yine bağırıyorum.. Yok, kimseler yok.. Kimse dönüp de bir tek kelime etmiyor. Aşkın damarı çatladı, aşk yırtıldı, dağıldı diyorum kimse cevap vermiyor..

Yanımda sevmediğim bir yüz, yüzü de yok aslında.. Beyazlaşmış bedeninde kirli boyaları taşıyor, çantasının içinde saklıyor tüm geçmişini. Tanıdık bir yüz beliriyor ensemde, sesi hiç yabancı değil. Dönüp bakıyorum bana konuşmuyor ama gözleri bana bakıyor. Ellerine bakıyorum birşey bırakıyor masaya ama benim masama değil. Kayboluyor sonra arkasına bakarak, bana bakıyor.. Gözlerim öfke saçarken bana bakıyor. Yüzü gülüyor.. Yok, yüzü değil yüreği gülüyor… Arkasından bağırıyorum, yine küfrediyorum dönüp cevap vermiyor.. Elleri cebinde, boynunu omuzlarına saklayıp kaçıyor.. Neden cevap vermiyor, neden duymuyor???? Soluma bakıyorum beyaz yüz bana bakıp “bak ne kadar güzel değil mi” diyip elindekini gösteriyor. Rengarenk bir paketi gösteriyor, yüzüme tutuyor, ellerime uzatıyor. Yüzümü çeviriyorum, hala konuşuyor…. hala konuşuyor. Biri sustursun şunu, sesi kulaklarımı tırmalıyor… Kapat diyorum duymuyor, aldırış etmiyor belki de.. Etrafıma bakıyorum herkesin yüzü küskün.. En çok benim aslında.. Yüreğim mi düştü az önce, birşey hopladı durdu içimde…. Ellerim titriyor, sinirim geçsin diye kendimi dışarıya atıyorum. Sigaramı yakıyorum deli gibi dumanlarla savaşıyorum.. Rüzgar gözüme üflüyor ben kaçıyorum. Gözlerim yaşarıyor. Hayır ağlamıyorum sigara dumanı kaçtı diyorum. Diyorum ama kime. Kimse yok, tek başına bir oyun bu. Kimse duymuyor…..

Telefona sarılıyorum, bilmediğim bir numarayı çeviriyorum.. Bilmediğim mi hatırlamadığım mı aldırış etmiyorum. Tanıdık bir ses, çok yakınımdan

geliyor sesi.. “Bana yüreğini bırakır mısın, çok yalnızım, terk edildim”

diyorum sesi kesiliyor. Kahkaha atıyor, kulaklarımı delip geçiyor. İçime işliyor. Kapatıyorum… Kapanıyorum.. Yerime dönüyorum, beyaz beden yine aynı yüzünde bana bakıyor.. Gözlerime değiyor gözleri, boyalarından bana da uzatıyor. İtiyorum, istemiyorum seni, istemiyorum diyorum. Hala yüzüme bakıyor.. Anlamıyorum, neden hala bana bakıyor. Susturamıyorum, susmuyor. Bozuk plak gibi durmadan birşeyler geveliyor. Kafamı çeviriyorum, aldırış etmiyorum..

Bir şarkı daha düşüyor içime.. Gözlerimi kapatıyorum.. Sessizleşiyor dünya, duruyor sanki zaman. Herkes bir anda nereye kayboldu? “Geçmiş yok, dün de. Herşey an’a akıyor.. An’ı yaşıyoruz, yaşlanıyoruz.. Yaşlanıyorsun.. Kayboluyorsun benimle birlikte..” Gözlerimi açıyorum.. Bir ses, bu ses çok tanıdık.. Gözlerimi aralıyorım hala ses, kafamı kaldırıyorum yüzüme bakıyor.. Eski kadının sesi bu.. Dudakları değiyor yüzüme, kulağımın içine bırakıyor tüm sözlerini. Sadece bakıyorum yüzüne.. Anlam veremiyorum. Aşkın damarı çatladı diyorum, aşk yırtıldı. Kanıyor desem anlar mısın, gözlerimde öfke var desem görür müsün ki? Sadece “git başımdan” diyorum.. Tüm sözleri yutuyorum.. Öfkem taşıyor içimden. Gözlerimi kapatıyorum.. Kayboluyor tüm pislikler. Beyaz bedende gidiyor içimden.. Kapanıyor perdenin sahneleri..

Gözlerim dünyaya döndürüyor beni, hala benden birşey bekleyen insanları düşünüyorum. Çaresizce kapandığım dizlerin kabukları batıyor yüzüme.

Ne kadar çok yaslanmışım, acıyorum, üzülüyorum… En çok da kendime… Gidiyorlar ellerinde bir beyaz peçeteyi sallıyorlar bana. Neden şimdi bu veda, hani daha rakı sohbetleri edecektik, gülecek zamanlarımız olacaktı. Elma şekeri yiyecektik çocukluğumuzda ki gibi. Güneşin sıcaklığı bedenimizi yakacaktı da kararan yüzümüze kumlar sürecektik. Kendi saraylarımızı yapıp sonra prensimizi bulamayınca yıkacaktık gülücükler atarak. Herkes bize bakacaktı, gülecekti dünya… Aceleleri varmış gibi kayboldular yolun sonundan..

Aşkın damarı çatladı, yırtıldı, kanıyor….. Kim yardım edecek şimdi bana?…

Gözlerimi kapatıyorum… Esmer yüz geliyor düşlerime. Eskisi gibi değiyor ellerime, öpüyor durmadan. Yüzüğümü çıkarıyor kutusundan yutuyor..

“Bende kalacaktı neden aldın derken” midesine indiriyor.

“Çıkart onu, benim o, saflığımın tek simgesi o” diyorum, boğazına yapışıyorum vermiyor. Ellerimi tutuyor, sımsıkı yapışıyor bırakmıyor… Beyaz beden giriyor kapıdan, çıkıyorlar beraberinde.. “Yüzüğüm, yüzüğümü versenee” diyorum, küfrediyorum, bağırıyorum, hıçkırıyorum duymuyor. Gülerek gidiyorlar. Arkasına bakıyor, nefret dolu gözlerime değiyor gözleri. Korkmuyor benden, korkmuyor bedenimden, korkmuyor kaybolmuş adamlığımdan.. Umarsızca bakıyor gözlerime.

Aşkın damarı çatladı, kirlettin aşkı, içine ettin.. Ellerine bak göreceksin, düşmüş yüreğini göreceksin……

Sesim yankı yapıyor yüzüme vuruyor.. Dönüp bana bakıyor yine. Yüzünde bir hüzün, gözünde bir öfke. Öfkeme karşılık veriyor. Beyaz beden düşüyor birden, aldırış etmiyor. Kayboluyor düştüğü yerden.. Sessizlik alıyor, kocaman sessizliğin içinde adım sesleri duyuluyor birtek.. “Kim yalanları söndürdü şimdi, gözlerden düşen kimdi?” diyor bana.. Karşılığı yok ki türkçe de kelimelerimin. Anlamıyordu beni.. Sadece söylüyordum o da durup dinliyordu… Aramızda ki en büyük konuşma suskunluktu.. Her zaman suskunluğumu çözmek için sözlüklere sarılırdı, sonra bulamaz öfkelenirdi, ben susardım…. Eski zamanların sahneleri yaşanıyordu yine. Susuyordum, o öfke saçıyordu. Öfkemiz çakışıyordu, aşkın damarı kabarıyordu. Nereye baksam, kime kaçsam boşta kalıyordum.. Kaçmak istiyordum yine. Ansızın çekip gittiğim karanlık ev gibi,

kaçıp gitmek istiyordum. Sadece gitmek.. Sıcak iklimleri özlüyordum..

Sıcak yanaklı kadınları..

Telefonum çalıyor… Bakıyorum, isim çok tanıdık ses de öyle..

Özledim seni diyor, çok özledim.. Duruyorum, susuyorum. Cevap veremiyorum. Aşk kayboldu, aşkı kim kirletti yalnızlığımda, sen neredeydin, kaç gündür neden sesini bırakmadın bana? demek isterken susuyordum. Birbiri ardınca söylüyordu sözlerini. “Seni seviyorum adamım, sensiz olmuyor, buralar çok ıssız, bu şehir çok soğuk.. Sıcaklığını özledim…” Ben susuyorum ama gözlerim bırakıyordu herşeyi.. Yüzüm gözüm ıslanıyor, ellerime yüreğim düşüyordu. Terliyorum, sıkılıyorum, kararıyor herşey.. Az önce esmer yüz vardı, az önce burdaydı

desem anlar mıydı beni? Susuyordum, susturuyordum, heceliyordum.

“Adını hatırlamıyorum, adını hatırlamıyorum.. Sen kim/sin?” diyorum susuyor.. Kırılıyor, kırılmışlığının sonunda bir ses kalıyor telefon kapanıyor..

Bende seni özledim, bende seni çok özledim demek istiyorum ama yüzüm esmer yüzde.. Arkasında beyaz yüz, ben kırılmışlığın ortasında kalıyorum.

Gözlerimi kapatıyorum....

Aşkın damarı çatladı, aşk kırıldı, kayboldu, arsız şimdi.....

Yüreğim paramparça, dilim kördüğüm......

Çığlık yok, ses yok, aşk da............